İbadetlerimiz adetlere dönüştüyse…
Samimiyetimiz menfaate dönüştüyse…
Selamımız anlamından uzak ise…
Kardeşliğimiz; yolda karşılaştığımızda başlayıp, bitiyorsa…
Büyük küçüğü görmemezlikten gelebiliyorsa…
Küçüğümüz saygıdan bir haber yetişiyorsa…
Maneviyatımız belirli günlere hapsediliyorsa…
Her şeye vakti olup da söz konusu Allah (c.c) olunca vaktimiz tükeniyorsa…
Beyinlerimiz her şeye çalışırken söz konusu din olunca sekteye uğruyorsa…
Bizim vaktimize bile hakimiyet kurulmuşsa…
Zamanımızı icat ettikleri meşğaleler ile işğal edenlere dur demedikçe…
Allah(c.c) ile bağımızın ne derece de olduğunu hesap etmedikçe…
Beynimizi zararlı bilgilerden uzak tutmadıkça…
İnsanlar bana ne dedikçe…
Kutsallarımız hakarete uğruyorsa…
Adaletimiz yaralıysa…
Ahlak konusunda bir çöküntüdeysek…
Haram/Helale dikkat etmiyorsak…
Yüreğimiz hep dünyalıklar ile meşgul oluyorsa…
El alem ne der dedikçe…
Eminlik vasfımızı tekrar kazanmadıkça…
Yalan hayatımızı terk etmedikçe…
Kendimiz için istediğimizi kardeşimiz için de istemedikçe…
İhtiyaçlarımızı belirlemeden alış verişi terk etmedikçe…
Lüks yaşamak gibi özentimizden vazgeçmedikçe…
Ahiretin dünyadan daha hayırlı olduğuna hakkıyla iman etmedikçe…
Haksızlığa karşı hep sustukça…
Dinimize gereken önemi vermedikçe…
Ümmet bilinciyle hareket etmedikçe…
Tesettürsüz gezmeye devam ettikçe…
Kur’an-ı Kerim’i hayatımıza hakim kılmadıkça…
Sen/ben ayırımını yaptıkça…
Resulullah’ı (s.a.v) örnek almadıkça…
İnsanlar bizden emin olmadıkça…
Kendimizden olmayanlara saygı duymadıkça…
Özenti hastalığından kurtulmadıkça…
Her canımızın istediğini yapmaktan vazgeçmedikçe…
Vay halimize…
Selam ve dua ile…