Eğer sımsıkı sarılmasak savrulup, gücümüzün zaafiyete uğrayacağı ilahi uyarıyı hatırlatmak fayda olacağı kanısındayım. Meydanı boş bırakmaya gelmiyor. Pusuda hep birileri nöbet tutuyor. Bir anlık gafletimizi fırsata çevirmeye pek meraklılar.
Kardeşlerin bile birbirine tahammülü kalmamış. Herkes birbirine küs. Neden? Ne için? Cevap var da lakin kıymete binecek cinsten değil. Çünkü maksat rızai ilahi değil de ondan.
Gaflet uykusu bizi epeyce yordu. İnsani melekelerimiz sekteye uğradı. Kim ne alemde…herkesin dünyası değişti, derdi de.
Çoğunluk hakikate sırtını dönmüş…kulaklar sağır. Herkes eleştirmekten başka bir şey bilmez olmuş. Kimse kimseyi beğenmiyor. Hep bir dedikodu…hep tahammülsüzlük. Konuşmaya geldi mi de herkes alleme maşallah.
İslam adına Allah’tan başka söz sahibi yok bunu artık herkes iyi bilmeli. İyi bilmeli ki bu dinin hayata hakim olması adına Allah bizlere cihat etmeyi nasip etsin. Allah’a o kadar ortaklar bulmuşuz ki artık Allah bizleri cezalandırıyor. Dualarımız kabul görmüyor. Çünkü samimi değiliz. Çünkü ibadetlerimiz riya kokuyor. Çünkü iki yüzlü hareket ediyoruz.
Neyi yaparsak yapalım Allah adına olmadıkça bir anlam kazanmayacaktır. Kazancımız, harcamalarımız, gecemiz, gündüzümüz, tüm hal ve hareketlerimiz durma noktasına geldi. İslam olmadan asla huzura kavuşamayacağımız kesin. Herkes kendini sorgulamalı. Eleştiri oklarını kendine doğru tutmalı.
Yeterince İslam’ı anlamadığımızdan yaşama sahasında da sorunlar ile karşı karşıya kalmamız doğal bir sonuçtur. Oysa ilk etapta dinimizi anlama konusunda ciddi bir çaba göstermemiz gerektiğidir.
Hayat kısa ve bizler ölümlüyüz. Bunu her ne kadar unutuyor olsak da bu gerçeği değiştirmiyor. Öldükten sonra yaşayabilmekte mesele. Ardımızdan güzel söz ettirebilirsek ne ala. Toprak aldığını geri vermiyor. Birbirimize daha fazla kıymet vermemiz icap eder. Muhabbetimiz Allah rızası için olmalı. Birbirimizi kucaklamalı. Ufak tefek meselelere takılıp pişman olacak davranışlardan kaçınmalıyız.
Mutlu olmak parayla olacak değil, yürekle olacak şeydir.
Kainat herkese yetecek kadar yaratılmıştır. Hiç kimsenin rızkı kimseye bağlı değil. Herkesin rızkını veren Allah’tır. Telaşa gerek yok. Nasibimizde ne varsa bizi gelip bulacaktır. Yeter ki hakkıyla Allah’a tevekkül edelim. Yeter ki ondan başkasına dayanmayalım.
Ne derseniz deyin. Benim bu hayatın akışını durduracak gücümün olmadığını biliyorum. Lakin Hz.İbrahim(a.s) ateşini söndürecek suyun damlası olmaktır mesele…Muhammed’i(a.s) davanın yolcusu olmak gibi bir derdim var.
Kusursuz değiliz. Öyle bir iddiamız da yok ve olmamalı da. Günahlarımız belki boğazımızı aşmış. Lakin Allah’a(c.c) olan güvenimizi, umudumuzu asla yitirmemeliyiz. Hiçbir günahımız; Allah’ın rahmetinden daha büyük değildir. Allah af edicidir. Yeter ki samimi olalım.
Selam ve dua ile…