Bazı insanlar bir şehre valizleriyle değil, vicdanlarıyla gelir. Yanlarında hesap kitap yoktur, Omuzlarında bir niyet, içlerinde bir umut taşırlar.
“Burada bir şey değişebilir,” derler.
“Bir nefes daha alınabilir,” diye düşünürler.
Ama her şehir iyiliği kaldırmaz.
Çünkü iyilik masum değildir.
İyilik, yerleşmiş düzeni bozar.
Alışılmış suskunlukları çatlatır.
Sessizce kurulan menfaat dengelerini yerinden oynatır.
Bir insan düşünün…
Karşılık beklemeden uzanan bir el.
Hesap yapmadan dinleyen bir yürek.
Kapısını yalnızca gücü olana değil, gücü kalmayana da açan bir vicdan.
İşte tam burada başlar asıl rahatsızlık.
Adı konmaz, sesi çıkmaz,
ama bakışlara siner, mesafelere yerleşir, soğuk bir sessizlik gibi çöker ortalığa.
Çünkü mesele yapılan iş değildir. Mesele, yapılan iyiliğin başkalarını kendi yapmadıklarıyla yüzleştirmesidir.
İyilik, en çok aynaya bakmak istemeyenleri rahatsız eder.
Bu toprakların eski bir refleksi vardır. Biri yukarı çıkmaya niyet ettiğinde, elinden tutulmaz; ayağından çekilir. Çünkü yukarı çıkan biri, aşağıda kalmayı kabullenenlerin bahanesini elinden alır.
Oysa bir memleket, bir kişinin fedakarlığıyla küçülmez.
Bir insanın vicdanıyla eksilmez.
Tam tersine, insan çoğaldıkça memleket büyür.
Ama biz ne yapıyoruz?
İyiliği çoğaltmak yerine, iyiliği boğmayı seçiyoruz.
Sessizce.
Usul usul.
Kimse görmeden.
Sonra da büyük bir şaşkınlıkla soruyoruz, “Bu memlekette neden kimse elini taşın altına koymuyor?”
Belki de cevap çok net.
Çünkü burada iyilik cesaret ister. Ve cesaret, çoğu zaman alkışla değil, yalnızlıkla sınanır.
İyilik hemen karşılık bulmaz.
Çoğu zaman ilk bedeli dışlanmaktır, yanlış anlaşılmaktır. Ama iyi niyet acele etmez.
Bağırmaz.
Kendini savunma ihtiyacı duymaz.
Çünkü iyi niyet bilir,
Zaman, en acımasız ama en adil hakemdir.
Gün gelir, dönüp bakılır.
Kim niyetle yürümüş,
kim hesapla beklemiş,
kim risk almış,
kim kenardan seyretmiş
bir bir ortaya çıkar.
Ve her seferinde aynı hakikat kalır geriye, İyilik sessiz yürür.
Ama bastığı yerde iz bırakır.
Geç kalmış gibi görünür.
Yalnız kalmış gibi durur.
Ama asla kaybolmaz.
Çünkü bu hayatta
eninde sonunda
iyi niyet kazanır.