Kendi kendime bazen şöyle düşünürüm; acaba bu dünyada iyi insanlar mı yoksa kötü insanlar mı çoğunluktadır? Diye. Bu düşüncelerimin sonunda da iyi insanların çoğunlukta, kötü insanların ise azınlıkta olduğu kanısına varırım. Çünkü diyorum kendi kendime; iyi insanlar, sesleri duyulmadığı ve ortalıkta sıkça görülmedikleri için sayıca daha az görünürler. Kötü insanlarsa tam aksine fazla gürültücü, rahatsız edici oldukları, ilgilendirsin ilgilendirmesin her şeye burunlarını soktukları, çevrelerine zarar verdikleri ve piyasada gerekli, gereksiz her zaman boy gösterdiklerinden sayıca daha fazla görünmektedirler. Hani üç-beş cevizin, çarpıştırınca çıkardığı sesi; üst üste istif edilmiş bir çuval dolusu kuru incirin veremediği gibi.
Her zaman için iyi insanları; yeni, dolayısıyla da randımanlı ve gücüne rağmenmotor sesi zor duyulan; buna karşılık kötü insanları da modeli geçmiş, güçsüz, doğru-dürüst iş görmediği hâlde rahatsız edici, başka bir deyişle; gürültülü, homurtulu biçimde çalışan araçlara benzetmişimdir.
Bunun da doğruluğunu kendi kendime kanıtlamak için düşünmeye şöyle devam ederim. Yeryüzünde iyi insanlar çoğunlukta olmamış olsaydı, bu dünyanın çarkı böylesine düzenli döner miydi, aynı şekilde işlerin yolunda yürümesi, bunca teknolojik gelişmeler ve insanoğlunun uygarca yaşaması bunun somut bir göstergesi değil midir? Yoksa kurulduğundan bu yana, dünyamızın kötü insanlarla, bugünlere kadar gelmesi ile mevcut şimdiki seviyeye ulaşması doğrusu aklın ve mantığın kabul edeceği bir iş değildir. Peki, sizce de öyle değil midir?