En bunaldığımız durumlarda nasip kısmet dedik mi işte bu en iyi iç ferahlığıdır.
Kısmetinde varsa, nasibin döner dolaşır gelip seni bulur.
Bir şey bir insanın nasibinde var ise herkes karşı çıksa da o iş bir şekilde olur.
Ama insanın nasibinde yoksa tüm dünya olması için bir araya gelse de o iş gene olmaz.
Bir de olaya şu tarafından bakılmalıdır bazen nasibimize ulaşmak için çabalamamız lazım.
Zorlayınca olmaz. Nasipse olur.
Ama zorlamadan da nasip olmaz. Çünkü kader gayrete aşıktır.
Bir şey insanın nasibinde var ise insan umudunu kesmiş olsa dahi nasibi gelir kendisini bulur.
Aslında bu konuyla alakalı duygulara tercüman olabilecek şu hikayeyi bilmemizde fayda var.
“Eski zamanlarda, Semerkand’da bir semerci ustası, oğluyla beraber hem semer yapar, hem de eskiyen semerleri tamir eder, baba-oğul hayatlarını böylece devam ettirir giderlermiş. Semerci ustası, mesleğinin alametlerinden olacak ki; çalışırken üzerinde oturduğu koltuğunu da semerden yapmış. Bu semerin gizli bir bölmesini de para kasası olarak kullanmaktaymış. Fakat semerde kasa olduğunu oğlu bile bilmezmiş.
Gel zaman git zaman, çalışılır kazanılır, paralar bu kasada biriktirilirmiş. Olacak bu ya, baba tüccarın bir aylığına Semerkand’dan ayrılması icap etmiş. Depodaki semerleri ve dükkânı oğluna emanet etmiş baba tüccar. Seyahate çıkmadan önce de oğluna, kendi kullandığı semerin asla satılmamasını sıkı sıkı tembihlemiş. Babası yokken oğul, babasının tembihlediği semerin haricindeki bütün semerleri satmış.
Fakat bir akşam, yolcunun biri gelmiş ve semer almak istemiş. Adamın ısrarlarına dayanamayan oğul, biraz da kâr ederim düşüncesiyle 10 akçe olan semeri 30 akçeye satıvermiş.
Baba tüccar seyahatten döndüğünde semerden yapma koltuğunun olmadığını görünce koltuğunun nerede olduğunu sormuş. Oğul, satmak zorunda kaldığını ama üç katı kâr ettiğini heyecanla söyleyince babası şaşkına dönmüş.
Kimseye bir şey söylemese de için için yanmaya başlayan baba, işi gücü bırakmış… Semerkand, Buhara, gezmedik yer, uğramadık han bırakmamış; ama ne çare ki semerini bulamamış. Tüccarın kaç ay, kaç yıl gezdiği bilinmez.
Semeri bulamayacağına kanaat getiren baba eve dönerek işe koyulmuş. Semer satmaya ve tamir etmeye devam etmiş. Gel zaman git zaman, bir semer eskitecek kadar vakit geçmiş…
Bir gün, bir adam semer tamir ettirmek için dükkâna gelmiş. Tüccar, yıllar önce kaybettiği semerini tanımış; ama hiç belli etmemiş. Semer sahibine “Bu semer çok eskimiş, ben size yeni bir semer vereyim; bu bende kalsın” deyip semeri geri almak istemiş. Bu duruma çok sevinen semer sahibi, yeni semeri alıp gitmiş. Hemen semerini kontrol eden tüccar, parasını yerinde görünce sevinmiş.”
Velhasılı kelam tüm inancımız ve samimiyetimiz ile Nasibimize inanmalı ve sabırla beklemeliyiz.
Allah nasibimizi bizlere hayırlı kılsın inşAllah.