“Onlar, emanetlerine ve ahidlerine riayet edenlerdir.”Müminun/8
Uzun zamandır bu konuda bir şeyler yazmak için sabrettim desem yeridir. Çünkü “Emanet ve ahd” in ne manaya geldiği hakikaten insanlar tarafından kulak arkası yapıldığı bir dönemden geçiyoruz. Emniyetsizliğin hat safhaya ulaştığı bir toplumda verilen sözlere riayet edilmediğini tespit etmek zor olmasa gerek.
Emanet derken benim aklıma ilk gelenlerin başında bizlere verilen hayat hakkının bizleri yaratan tarafından tekrar geri alınacağıdır. Bizim olmayana denir emanet. Bizlere verilenlere verdiğimiz önem, veren kişinin kıymetini bilmenin yanında, bizim de ne denli kıymete mazhar olacağımızın da bir göstergesidir. Yani kıymet verdiğimiz derecede kıymet göreceğimizdir.
Allah(c.c) tarafından bizlere her ne emanet verildiyse bunun çok kıymetli olduğu ve vakti gelince aynı kıymetiyle iade edeceğimiz bilincinde olmamız lazım. Bizlere verilen bütün nimetlere karşılık sürekli hamd eden ve şükrünü verilen nimetlerden başkalarıyla paylaşarak eda etme gibi bir derdimiz olmalı…Her nimetin bir emanet olduğu bilincinde olmak bir kulluk vazifesi ve mümin olmanın bir vasfıdır.
Yaşamımızı sürdürebilmek için cenab-ı hakkın bizler için yarattığı her ne varsa, aklınıza ne geliyorsa birer emanet olarak görmek mecburiyetindeyiz. Çünkü bizlerin hiçbir şeyi yok her ne varsa Allah’ın dır. Ve bu hep böyle kalacaktır.
Emanete gereken önemi vermek sözünde durmanın da bir göstergesidir. Emin olmadığını bildiğiniz kişiye neyi emanet edebileceksiniz? Haine şimdiye kadar güven duyulduğunu duydunuz mu hiç.
“ Emin olmayanın ahdi de yoktur…m.a”
Allah (c.c) tarafından insanoğluna verilen ne varsa birer emanettir. Bu emanetlere sahiplenmek bir farz olarak her müminin görevidir. Bütün Peygamberler görevlerini en mükemmel şekilde yerine getirmişler ve kavimlerine şöyle demişlerdir:
“Size Rabbimin gönderdiği gerçekleri tebliğ ediyorum ve ben sizin için güvenilir bir öğütçüyüm.” (A’râf, 7/68).
Hayatın tümü bir emanettir. Alıp verdiğimiz nefesin bile hesabını verecekken…Nasıl oluyor da ayakta uyuklar gibi bir gafletin içinde yüzdüğümüzü bir düşünsek?
Ve emanet emin olanların yüreklerini dağlardan da daha büyük kılar. Çünkü emanet irade sahibi kişilere verilir. Emanete hakkı ile sahiplendiğimizde karşılığında Allah (c.c) altından ırmaklar akan cennetler vadetmektedir. Resulullah’ın (a.s)komşuluğunun müjdesini vermektedir.
“Allah’tan daha doğru sözlü kim olabilir? Nisa/122
Yalan üzere kurulan her cümle yarım kalacak ve eninde sonunda sahibini mutlaka bulacaktır. Bununla kalmayıp onu rezil rüsvah edecektir. Kaldı ki her anımızın kayda alındığı bir dinin mensubuyuz. Daha da dikkat etmemiz gerekir.
“Müminlerin vasıflarının başında gelen “doğru sözlü” olmak vasfını şimdi her yere yazıp, asasım geliyor.”
Konuşunca bu doğru konuşuyor dedirttiğimiz sürece bizler bu dinin birer ferdi olmayı hak edebiliriz. Çünkü bu dini bize tebliğ eden Peygamberimizin(s.a.s) en büyük özelliklerinden biri de “emin” olmasıydı.
Ya bizler?
Verdiğimiz kaç sözün arkasında durduk. Eminliğini kaybeden kişinin neyi kalır sizce yaşama dair? Böyle bir kişinin varlığı mı yokluğu mu daha önemli? Düşünsenize her konuştuğumuzda sen sus yalan söylüyorsun diye sözümüz kesilse ne olur halimiz? Veya bununla hiçbir konuda ilişki kurmayın sahtekarın biri, sözüne güvenilmez deseler…
Bir şey sorduğunuzda yalan söylemek için kelime seçen bir toplumun içinde yaşamak zor ama sabredeceğiz. Bu sabrımız doğruluğun tesisi için olmalı. En büyük zaaflığımızdan biri yalan söyleme alışkanlığı. Buna zemin hazırlayan ne varsa sobada tutuşturmalı. Yalanın gezindiği yerde bizler yolumuzu değiştirmeliyiz. Yalanın yazıldığı yürekleri silmek görevimiz olmalı. “zalimse de yardım edin” peygamberi uyarı gereği kardeşimize/kardeşlerimize yardım etmeliyiz. Bunun etkisi; kendimizin buna ne kadar riayet ettiğimiz ile bağlantılıdır. İlk önce kendimizden başlamalı…
Bizler emin olmalıyız ki başkalarından eminlik kokusu gelsin. Üzerimizdeki eminlik kokusu başkasına da sinsin…
Ey güvenin timsali olan Muhammedin (s.a.s) ümmeti!
Ne oldu bize de bu güvensizlik hastalığına mubtela olduk?
Ne oldu da konuştuklarımız yerlere düşer oldu?
Ne oldu da bizleri görenler İslam’ı hatırlamaz oldu?
Ne oldu da bizlerle yaşayanlar bizden rahatsız, nefret eder hale geldi…
Söyleyeyim…
Kendisini sevdiğimizi iddia ettiğimiz Resulullah’ın (s.a.s) ahlakından uzaklaştıkça, oldu ne olduysa…
Hadi ellerimiz duaya açılsın,
المُستَقِيمَ الصِّرَاطَ اهدِنَا
عَلَيهِمْ أَنعَمتَ الَّذِينَ صِرَاطَ
Emanetlerine ve ahidlerine sahiplenenlere selam olsun…