Bazen canı sıkılıyor insanın. Bazen gidecek yer bulmakta aciz. Kalabalıklar arasında yalnız. dünyanın meşguliyeti içerisinde kaybolmanın yorgunluğu… etrafında olup bitenlere kulaklarını tıkamış, görme melekesini kaybetmiş insanların yığınla oluşu can sıkıyor.
İnsanların olaylara karşı olan rahatlığı kafamda hep bir soru işareti bırakmıştır. Neden böyle davrandıklarını kestirememenin acizliğini yaşıyorum.
Eşrefi mahlûkat olan bizlerin her hal ve zaman içerisinde kulluk bilinciyle hareket etmek zorundayız. Bize yüklenilen misyonu icra etme konusunda aksaklık etsek bile yola devam etmeyi şiar edinmemiz lazım.
Hayatta kalan büyüklerimize saygıda kusur küçüklerimize sevgide cesur davranmamız lazım. hayat kısa, toprak aldığını geri vermiyor. Ne yapsak nafile giden dönmedi. Dönmeyecek de.
Bizler gitmek için hazırlık yapmalı, hazırlıklı olmamız lazım. Ölüm meleği gelmeden kendimize bir çeki düzen vermeli. bir merasime giderken yapılan onca hazırlık, masraflar… Sonsuz bir hayat için de gerekli değil mİ?
Ölüme giderken de hazırlıklı olmamız lazım. Ölüm habersiz gelecek bilgilerinize…
Her zaman aynı ruh halini taşıyamazsınız. Bazen daralırsınız bazen ne yapmanız gerektiği muamma. Bazen çekip gitmek istersiniz olmuyor tıkanıyorsunuz. Geriye dönüp baktığınızda keşkeler yığınla. Zaman eriyip gitmiştir. geriye saramıyorsunuz akıp giden ömrünüzü.
Karanlığa değil aydınlığın meşalesini tutuşturmak gibi bir gayretin içinde olmak erdemdir. Geleceği inşa edecek her türlü güzel faaliyetlerde bulunmak lazım. Aktif bir birey olmak bize de topluma da yararlar sağlayacağı kesindir. her halimize şükretmek gibi bir ahlaka sahip olmamız lazım. Şikayet aciz insanların işi. Verilen nimetlerin hepsinin bir sahibi var. Bizler emanetçiyiz. Bu emanete sadık kaldığımız sürece faydalanacağımız kesinlik arz ediyor.
Gençlik almış başını gidiyor. Nereye gittiğinin farkında bile değil. Kafalar hoş. Rotasız nefes alıp veriyorlar. Giyim tarzı bir dert, saç tarzı bir dert, müsriflikleri ayrı bir dert… Maneviyattan yoksun yürekleri zapt etmek zor bir durum.
Emek sarf etmeden elde edilenin kıymete bindiği görülmemiştir. Her şeye kolay ulaşmak kıymet bırakmadı. Değersizleşen her şey ters tepki vermeye başladı. madden de manen de kirlendik.bir harabeden farkımız yok gibi…
Eskiden dostluk da arkadaşlık da ayrı bir güzeldi. büyüdükçe yüreklerimiz küçüldü. Oysa heyecanlı çocuklardık, hayallerimiz vardı. elimiz para gördüğünden beri kalplerimiz katılaştı. Kimseyi hesaba katmaz olduk. Herkes bir başına buyruk.
Derdi bir olanlardık ama maalesef şimdi herkesin derdi farklı. Kimimize her yol mubah.
Kardeş olmak hedefimiz olmalı. biz olunca güzelleşecek dünya. Biz olunca güneş farklı doğacak. Ay, yıldızlar farklı… biz olunca “bedrin” zaferi bize de nasip olacak. Biz olunca hayatımız da ölümümüz de bayram olacak.
Kendimize yapılmasını istemediğimiz bir şeyi başkasına reva görmemek lazım. adil olmak büyük bir meziyettir. Adaletin olmadığı her yer zulme kapı aralanmış demektir.
Son olarak demem o ki biz olmadan ben olmanın hiç kadri kıymeti yoktur.
“İyyeke nebudu ve iyyeke nestein
İhdinessiratalmustakim” (Fatiha süresi)
Amin…
Selam ve dua ile