Hayat bazen bir nefeste, bazen bir adımda, bazen de bir tekerlekli sandalyenin sessiz çığlığında gizlidir.
Geçen gün, Mardin Engelliler Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Derneğimize bir talep geldi.
Bir engelli çocuğun sandalyeye ihtiyacı vardı.
Basit bir cümleydi… Ama içinde bir ömür vardı.
Dernek Başkanımız Yılmaz Demir, Başkan Yardımcımız Rauf Demir ile birlikte, hayırsever bir iş insanımızın desteğiyle sandalyeyi temin ettik.
Bir umut gibi,
bir dua gibi,
yola çıktık.
Belki birkaç kilometreydi gittiğimiz mesafe ama, dönüşte içimizde taşımaya başladığımız şey bir hayat dersiydi.
Kapıyı çaldık.
Ev sade, sessiz, mahcup bir huzurla doluydu.
Dernek Başkanımız çocuğu kucaklayıp sandalyeye oturttu.
Ve o an…
kelimeler sustu,
kalpler konuştu.
“Anne, artık kapının önüne çıkmak için kimseye ihtiyacım kalmadı.”
O cümle…
Bir çocuğun ağzından çıkan o cümle, kalbime kazındı.
Sanki o anda bütün dünya durdu.
Bir anlığına, kendi yürüyen ayaklarımdan utandım.
Bir anlığına, “özgürlük” kelimesini yeniden düşündüm.
Bizler bazen büyük hayaller kurarız.
Ev, araba, makam, mevki…
Ama o çocuğun en büyük hayali kapının önüne çıkabilmekti.
Aman Allah’ım dedim. Günlük hayatta rutinimiz, bazen şu kapının eşiğinden çıkmasak diye içimizin gittiği şey, oraya kendi imkanıyla çıkma hayaliyle yanıp tutuşan bir hayal.
Bir nefes almak, güneşi yüzünde hissetmek, rüzgarı kendi iradesiyle duyabilmekti.
Ve o an fark ettim.
Hayat, bizim sandığımız kadar karmaşık değil.
Hayat, aslında bir kapının eşiğinde başlıyor.
O çocuğun o sözünden sonra defalarca kendi kendime sordum.
“Biz ne kadar şükrediyoruz?”Yürüyebildiğimiz için, görebildiğimiz için, duyabildiğimiz için, kendi ellerimizle tutabildiğimiz için…
Ne kadar şükrediyoruz Rabbim?
Bugün dönüp baktığımda şunu açık yüreklilikle söyleyebilirim. Evet, birçok sivil toplum kuruluşunda görev aldım. Siyasette, sosyal hayatta, nice platformlarda yer aldım. Ama hiçbir görev, hiçbir unvan, bir çocuğun. “Artık kapının önüne çıkabiliyorum.” cümlesi kadar ruhuma dokunmadı.
Mardin Engelliler Derneği’nde geçirdiğim her gün, bana insan olmayı öğretiyor.
Empatiyi,
sabrı,
şükrü,
kanaati yeniden öğretiyor.
Bazen düşünüyorum… Ya o çocuk ben olsaydım?
Ya bir gün, ben de o kapının ardında kalmak zorunda kalsaydım?
Birileri benim de kapımı çalır mıydı?
Birileri benim de elimi tutar mıydı?
Bu yüzden, bu satırları okuyan herkese yürekten sesleniyorum:
Birinin gözü olun.
Birinin eli,
Birinin ayağı,
Birinin sesi,
Birinin umudu olun.
Bir çocuğun “Artık kimseye ihtiyacım yok.” diyebilmesi için siz de bir şey yapın. Bir sandalye bağışlayın, bir baston alın, bir gönül ziyaretine gidin. Belki küçük bir dokunuş, birinin bütün hayatını değiştirebilir.
Biz o gün sadece bir sandalyeyi teslim etmedik. Biz bir hayali, bir özgürlüğü, bir insanın hayatına yeniden dokunma cesaretini teslim ettik. Ama inanın bana, o gün asıl özgürleşen bizdik.
Şimdi her sabah kapımı açtığımda içimden bir dua geçiyor:
“Rabbim, bana verdiklerinin farkında olmayı, unutanlardan değil, şükredenlerden eyle. Bana sahip olduklarımı görmezden gelecek kadar kalp körlüğü, hissizliği ve bencilliği nasip etme.”
Kapının önüne çıkabilmek…
Belki size sıradan geliyor.
Ama birinin hayali, tam da bu kadar “sade” bir şey olabilir.
Ve belki de insanlık, tam da o sade hayalde gizlidir.
Not:
Bu yazıyı kaleme alırken o çocuğun gözleri hala karşımdaydı.
Bir çift masum göz,
bir çift minik eller…
Ve o ellerin tuttuğu tekerlek, bana “hayatın dönme hızını” yeniden hatırlattı.
Engelli olmak eksiklik değil, toplumun aynasıdır.
O aynaya bakan herkes, kendi vicdanını görür.
Sahi, sizin en büyük hayaliniz nedir?