Genel anlamda her eşyanın, her nesnenin bir yeri olmalı ve yerinde tutulmalıdır. Çünkü yerinde daha hoş daha güzel görüneceği gibihem amacına daha uygun hem de işleyişinde de daha randımanlı olacağı muhakkaktır. Tam aksi ise; görsel olarak çirkin bunun da ötesinde gülünç, amaçsız ve anlamsız olacağıdır. Bir evde; çamaşır, bulaşık makinelerinin salonda, çatal, bıçak ve kaşıkların çamaşır sepetinde, oturma grubunun çocuk odasında, vazo ve bibloların banyoda, elbise dolabının mutfakta, kitapların ayakkabılıkta, ayakkabıların kitaplıkta olması gibi ucube bir durumu düşünebilir miyiz? Elbette hayır! Çünkü böyle bir durum, nizamsızlık, intizamsızlık, bilgisizlik, görgüsüzlük ve daha da ötesinde akılsızlık demektir.
Bu durum, pek tabii olarak bir tek eşyalar için söylenemez elbette; aynı zamanda insan için de geçerlidir. Öyle ya! Her insanın; yaşına, başına, işine, bulunduğu mevki-makama, bilgi seviyesine, maddi ve medeni durumuna göre uygun olan yerde olması, bulunması ve durması gerekir. Bu kurala hassasiyetle uyan; bundan sonra akıllı, ağırbaşlı, güvenirliliği ve saygınlığı artmış biri olarak toplumun gözünde, durduğu yerden daha hoş, güzel, heybetli ve daha bir etkileyici görüneceğidir.Tıpkı bülbülün bahçede, gülün dalında güzel göründüğü gibi; aynen öyle. Bunun tam tersi bir durumda ise bütün imkânlarına rağmen kişinin; bomboş, iradesi zayıf ve çok hafif biri olarak nitelenmesine yol açacağından aynı toplumun gözünde bir o kadar da küçülmesine sebep olacaktır.
Bu konuda unutulmaması gereken husus ise; “Taş, durduğu yerde ağırdır.” sözünün laf olsun diye söylenmediğidir. Peki, sizce de doğru olanı bu değil midir sanki?