Bazıları iyiliği kader sanır.
Bazıları karakter.
Oysa iyilik, her şeyden önce bilinçli bir tercihtir.
İnsan her sabah aslında iki yolun eşiğinde uyanır.
Görmezden gelmenin kolaylığıyla, fark etmenin zahmeti arasında.
Susmanın konforuyla, ses olmanın bedeli arasında.
“Kendimi kurtarayım” demekle, “birlikte iyileşelim” demek arasında.
İyilik tam da bu eşikte başlar.
Çünkü iyi olmak, sanıldığı kadar zor değildir. Kimseye kötülük yapmamak, kimseyi incitmemek, kendi halinde yaşamak. Buna çoğu zaman iyi insan deriz.
Ama bu, çoğu zaman pasif bir iyiliktir.
Pasif iyi olmak;
Yanlışı görüp susmaktır.
Haksızlığı fark edip yönünü çevirmektir. “Ben karışmam” diyerek vicdanını korumaktır. Vicdanı rahatlatır belki ama hayatı değiştirmez. Oysa aktif iyilik bambaşka bir şeydir.
Aktif iyilik;
Haksızlık karşısında pozisyon almaktır. Bir yükü görünce başını çevirmemektir.
Konforu bozmayı, yanlış anlaşılmayı, hatta yalnız kalmayı göze almaktır. Ve en zor olanı şudur. Yanlış, senin tarafındayken de “yanlış” diyebilmektir.
Empati işte burada anlam kazanır. Empati, sadece “hissetmek” değildir.
Empati; hissettiğini davranışa dönüştürebilmektir. “Ben olsaydım ne hissederdim?” demekten öte, “Ben değilim ama o böyle hissediyor” diyebilmektir.
Bir anne düşünün…
Yorgunluğu uykusuzluktan değil, endişeden. Gülüşü eksik değil ama yüreği sürekli tetikte.
Kimseye yük olmamaya çalışırken, en ağır yükü tek başına taşıyor. Onu anlamak için aynı hayattan geçmen gerekmez. Ama pasif iyi olmak yetmez. Sadece üzülmek yetmez.
Aktif iyilik;
O annenin yükünü fark edip paylaşmaktır. Bir kapıyı çalmak, bir destek sunmak
“Yanındayım” demeyi sözde bırakmamaktır.
Bir çocuk düşünün…
Eksik ayakkabısını değil, eksik ilgiyi büyüten. Oyuncağa değil, bir omza yaslanmaya ihtiyacı olan. O çocuğa iç geçirmek pasif iyiliktir. Elinden tutmak ise aktif iyilik.
Bir engelli kardeşimizi düşünün…
Asıl engelin bedende değil, bakışlarda olduğunu bilen.
Merdivenlerden çok, merhametsiz yüzlerle mücadele eden. Onun adına üzülmek pasif iyiliktir. Ama rampayı yapmak, yolu açmak, sesi olmak aktif iyiliktir.
Çünkü kötülük çoğu zaman bağırmaz. Kötülük bazen sadece umursamamaktır.
“Beni ilgilendirmiyor” demektir.
Sessiz kalmaktır.
Ve ne yazık ki bazen en büyük kötülük, “İyi” insanların suskunluğundan beslenir.
Bugün toplum olarak sorunumuz şudur:
İyi niyetliyiz ama hareketsiziz.
Duyarlıyız ama temkinliyiz.
Haklıyız ama suskunuz.
Konfor alanlarımız var.
Sessiz kalırsak zarar görmeyeceğimizi sanıyoruz.
Oysa unutuyoruz. Sessizlik bazen kötülüğün en güçlü destekçisidir.
Aktif iyilik;
Bir paylaşımı yapmak,
Bir sözü söylemek,
Bir kapıyı çalmak,
Bir insanın “yalnız değilsin” cümlesini gerçekten hissetmesini sağlamaktır.
Bazen bir telefonla,
Bazen bir omuzla,
Bazen sadece “buradayım” demekle başlar.
İyilik, kalpte kaldığında eksik kalır. İyilik, harekete geçtiğinde anlam kazanır.
Bugün kendimize dürüstçe sormamız gereken soru şudur:
“Ben iyi miyim?” değil…
“Ben iyiliğimi eyleme dökebiliyor muyum?”
Çünkü dünya;
Pasif iyi insanların sessizliğiyle değil, Aktif iyi insanların cesaretiyle değişir.
Ve evet…
İyilik bir zayıflık değildir.
Bir saflık hiç değildir.
İyilik;
Güçlü olmanın,
Vicdanlı olmanın,
Empatiyi eyleme dönüştürebilmenin adıdır.
İyilik tercihtir.
Ama asıl mesele şudur:
Pasif mi olacağız, aktif mi?