Yezidîlerin kutsal metinlerinin Arapça nüshalarının etrafındaki şüphe bulutları Père Anastase Marie’nin keşfettiği Kürtçe nüshada daha belirgin. Bu da Père Anastase Marie’nin bu gizemli topluluğu araştırma sevdasında A.Mingana’nın dediği gibi gözünün karardığını ve kütüphaneci tarafından kazıklanmış olma ihtimalini akla getirmektedir. Zaten Kürtçe metinler için kütüphaneci iki yıllık bir süreye ihtiyaç duymuş ve bu süre zarfında kalemi eline alıp yazmadığını ilk bakışta iddia etmemek imkansız.
Bu metnin şifresi çözüldükten sonra ilk karşılaşılan Arapça, Farsça ve Türkçe menşeli kelimelerin ağırlığı altında ezilmiş bir Kürtçe görüntüsü vermektedir. Daha iyi bakıldığında Yezidîlerin meskûn bulunduğu yerde yalnızca Arapların değil Aramî-Süryanîlerin, Ermenilerin, Keldanîlerin ve de Türkmenlerin bulunduğu bir yerde dilsel bir etkileşimin olması doğal olmasından dolayı bu metinlerde yabancı kelimelerin bulunmasını doğal göstermektedir.
Bu metne daha iyi bakıldığında ise sorumuza esas cevap olacak şey bu metinlerin yazıldığı dil olan Kürtçenin 20. yy.’ın ilk çeyreğinde kullanılmayan bir lehçe olmasıdır. Bu da tabiî olarak Hammu adlı kütüphanecinin kabiliyetiyle ilişkili bir durum olabilir. Oturup yazmış olduğu düşünülse bile böylesine kendi içerisinde bir bütünlük sağlayan bir dilbilgisi inşa edebildiği için yine de bu şahıs takdiri şayandır ve bu metin de araştırmaya değerdir.
Bu metnin sun’î olabilmesi kütüphanecinin başta Arapça, Farsça, Türkçe ve diğer komşu dilleri bilmesi ve ayrıca Kürtçenin tarihini ve deyimlerini bilmesi gerekiyor. Ancak bu şartları haiz olursa böyle bir metni kendi içinde uyumlu bir dilbilgisiyle yazabilir. Ama iki yıllık süre birçok şeye yetse de yeni bir lehçe yaratmaya yetmez.