Günlük yaşantımızda, hatta belki insanlık tarihinden bu yana en çok duyduğumuz, kulağımızın en çok aşina olduğudur kelimedir “teşekkür” kelimesi.
Teşekkür, en çok kullanılan kelimelerin başında geldiği gibi sihirli bir kelimedir aynı zamanda.
Teşekkür ifadesinin kelime anlamı “yapılan bir iyiliğe karşı duyulan gönül borcunu ve hoşnutluğu sözle ya da davranışla anlatmak” demektir.
Bir insan bize karşı iyi bir davranış, iyilik ve güzel bir ifade kullandığında teşekkür ederiz.
Veyahut bize dayatılan, yapmak istemediğimiz yada hoşumuza gitmeyen bir durum karşısında teşekkür ederek geri çeviririz.
Bu bakımdan bakıldığında teşekkür kelimesi insan için çok önemli bir ifadedir.
Her halükarda bir durum karşısında teşekkür ettiğimizde içimiz mutlu ve rahat oluruz.
İltifat aldığımızda teşekkür ederiz. Etmeliyiz.
Bir görüşmeye geç kaldığımız da teşekkür ederiz. Etmeliyiz.
Yararlı bir geri bildirim alırken teşekkür ederiz. Etmeliyiz.
Haksız eleştiri alırken de teşekkür etmeliyiz.
İstenmeyen tavsiyeler aldığımızda da teşekkür etmeliyiz.
Evet bir çok olumlu ve olumsuz durum karşısında teşekkür etmesini bilmeliyiz.
Teşekkür etmek, özür dilemek bir anlayış biçimi, aileden gelen eğitim, kültürdür aslında.
Fakat bazı kimseler her nedense teşekkür etmeyi, özür dilemeyi bir türlü beceremez.
Bu iki kavram iki kelimeden, iki nefesten oluştuğu halde bunu ifade etmez, edemez.
Anlamsız bir şekilde bu ifadeleri kalpleri kararmış olan, ego sahibi bu kişilerin ağzından duyamazsınız.
Teşekkür edebilen ve özür dileyebilen insanlar bu ifadeleri dile getiremeyen insanlara göre daha kişilik sahibidir.
Bu iki ifadeyi söyleyemeyen insan noksandır.
Kim olursa olsun, nerede bulunursa bulunsun insan teşekkür etmesini bilmeli.
Teşekkür edemeyen insan eksik bir insandır.