Ülkemizde yaşayan toplumun, topluluğun, oluşumların ve bireylerin iyi kötü birçok alışkanlığı vardır.
Biz toplum olarak çabuk gaza geliriz mesela. Hemen galeyana gelmek için tetikte bekleriz.
Bir delini kuyuya taş atması kırk akıllının hemencik sıraya girmesi için yeterlidir.
Toplumsal alışkanlıklarımızın temelinde cesaret yatar aslında. Bazı durumlar ve olaylar karşısında cesaretimizin karşısında kimse duramaz.
Bir şüpheli paketin olduğu ve görevlilerin güvenlikten dolayı olay yerini çembere aldığı bir ortamda gidip şüpheli pakete tekme atarız örneğin.
Mesela son günlerde özellikle büyük şehirlerde sokak röportajlarında hemen olaya müdahil olan bir kesim var.
Mikrofonla konuşan bir genç ise daha olgun bir kimse tarafından telefonunu çıkarıp gösterilmesi istenir mesela.
Eğer konuşan yabancı uyruklu veyahut bir gurbetçi ise hemen yaşadığımız ülkeyi ve bir Avrupa ülkesini kıyas edecek biri belirir orada.
Bu toplumumuzun bir alışkanlıklarındandır. Hiçbir şekilde bu alışkanlıklarımızdan vazgeçmeyiz.
Hemen her konuda uzmanızdır mesela. Her konuda bir bilgimiz, bir fikrimiz vardır.
Niye sadece bir alanda kendinizi geliştirelim ki? Bütün alanlarda bilgi sahibi olmak varken.
Bu durumların dezavantajları umurumuzda bile olmaz. Sadece biraz akıllı birisinin hepimizi yönlendirmesi ve hizaya sokması bizi rahatsız etmez.
Aslında gerçek şu ki biz sadece akıllı olduğumuzu iddia eder ve laf kalabalığı yaparız.
Aslında küçük bir sınava tabi tutsalar bizi birçoğumuz sınavı geçemeyiz.
Rivayete göre yaşanmış bir olayı, bir hikâyeyi sunmak istiyorum.
Bu ibretlik olay 1960’lı yıllarda Elâzığ’da gerçekleşmiştir.
‘’Elazığ akıl hastanesinden bir personelin ihmali sonucu bütün deliler kaçar, Elazığ’ın cadde ve sokaklarına dağılırlar. Toplam 423 deli kaçmıştır. Mülki makamlar panikler, Başhekime koşup; “Doktor bey ne yapalım” diye sorarlar. O zamanın ünlü doktoru Mutemet Bey hastanenin başhekimidir. Mutemet Bey; “Bana bir düdük verin ve arkama yapışarak gelin” der. Doktor önde birkaç personeli arkasında kara trencilik oynayarak bütün Elazığ’ı “çuf çuf” nidalarıyla dolaşırlar. Başhekimin tahmini tutmuştur, bütün deliler bu kuyruğa girer vagon olurlar. Lokomotif, yani başhekim Mutemet Bey yönünü hastaneye çevirince tüm kaçan deliler hastaneye geri dönmüş olurlar. Sorun çözüldüğü için hem mülki makamlar ve doktorlar, hem de trencilik oynayıp hastaneye döndükleri için de deliler hallerinden çok memnundur. Olayın en enteresan yanı akşam sayımında ortaya çıkar çünkü hastaneye trencilik oynayarak gelenlerin sayısı 612 kişidir.’’
Yani demem odur ki gerçekte ne olduğumuzun ortaya çıkması için bazen bir düdük yeterlidir.
Hizaya girip denileni yapmamız bir trencilik oyununa bakar.
Kendimizi her koşulda bulunmaz Hint kumaşı görmek doğru değildir.