Geçen yazıda anlattığım ‘kayda değmez boşluk’tan sonra bu defa da ‘kayda değer boşluk’u yazasım geldi. Bu kayda değer boşluk aslında “kayda değmez boşluk” gibi yine bilimsel anlamda toplasan bir incir çekirdeğini doldurmayacak insanların bir araya gelip dinden, imandan, Kur’an’dan, İncil’den, menkıbelerden veya bilmem hangi alimin neler yaptığını anlatan hikayeleri tekrarlayan ve bundan ders, tavsiye ve ibret alınacağını söyleyen insanlardır.
Bu adamların yanlarında oturmak yağmurlu ve soğuk bir havada dışarıda bulunmaktan daha güzeldir. Bilimsel anlamda beni bir adım ileriye taşıyamıyorlar ama bana sıcak bir ortam veriyorlar. Üstüne bazen de çay da verdikleri oluyor. Ama sonuçta ben kısıtlı zamanımı heba ediyorum menakib’ten bilmem hangi şeyhin neler anlattığına karşılık.
Hele bu değerli, sıcak kanlı arkadaşlar bilmem hangi metafizik rivayeti anlatırken öylesine kendilerini hikayeye kaptırıyorlar ki insan da şaşkınlıktan kendisini onu dinlemeye kaptırıyor. Bir cennet anlatımları var ki o hurileri, o bal nehri, o bitmez tükenmez zevkusefa öyle bir cazip ki aklım olmasa çoktan oraya varmaya çalışırdım. Hele bir cehennem tarifleri var mübarek sanki oraya bir arkadaşa bakmaya girip çıkmışken gördüklerini Dante’den daha bir korkunç daha bir dehşetengiz bir şekilde anlatıyorlar. O olduğunu sandıkları cehennemdeki lav nehrini anlatırken kendilerini öylesine kaptırıyorlar ki elleri bundan yanıyormuşçasına üfleyerek anlatıyorlar.
Bu sadece müslim veya nısranilere has bir durum değil, tanıdığım sadece her dinden olanlar aynısını bana tekrarlıyor ve tüm bunlarında yanında oturmak bana garip huzur veriyor. Bu dincilerden çok dindar kesimin bu davranışının bana cazip gelmesi belki de toprağın beni çağırmasından dolayıdır. İşte benim de anlamadığım bir başka şey de bu?