Kaç gündür kafama takıldı bu başlık. “Kayda değmez bir boşluk”, böyle boş boş otururken aklıma geldi. Boşuna gelmiş olamaz diye düşündüm önce, sonrada eğer kayda değmeyen bir boşluk varsa muhakkak ki “Kayda değer bir boşluk” da vardır diye içimden geçirdim. Ama bunu daha sonra irdeleyeceğim.
Çünkü yeni fark ettim. Etrafımda o kadar çok fazla boşluk var ki böyle adacık gibi de değil. Bizzat bir boşluk denizi, etrafımı sarmış beleş bir boşluk amaSolaris’in denizi gibi değil.Boşluk dediysem de öyle zaman, mekân, uzay falan da değil bilakis kast ettiğim bana benzeyen mahlukattın boş beleşliğidir. Etrafım onlarla dolmuş. Eskiden hür iken etrafımda tek tük çıkardı bu “kayda değmez boş insanlar”. Ama SamuelBeckett’inGodot’undaki gibi iaşeyi yani parayı hürriyetime tercih ettiğimden beri etrafımda bu “kayda değmez boş insanlar” sürekli arttı. Her “kayda değmez boş insan”diğer “kayda değmez boş insan” ile aşılmaz, delinmez ve üzerinden atlanamaz bir duvar inşa etti. Bunun nihayetinde Sinoplu Diyojen gibi günün aydınlığında fenerle “kayda değer dolu insan” arar oldum. Ama olmaz bir duaya amin dercesine duvarları aşamadığımdan yerimde sayıyorum. Yine de tek bir dolu insanla bir sohbetin ne güzel bir şey olduğunu hala hatırlıyorum.
Ama gelin görün ki zamanla onlara baktıkça onlarla ne kadar benzeştiğimi fark ettim. Onlarla böyle benzeşirsem korkarım bir süre sonra onlara benzeyeceğim zaten. İşte bu benim korkum ve kaygım. Çünkü kayda değmez boş insanlarla teşrik-i mesai etrafımı boşaltıyor.
Etrafımda dolu insan kalmayınca ben burada ne arıyorum diye kendime sordum aldığım cevap Napoleon’u bile kıskandıracak kadar açık ve net bir cevap olan paraydı.
Ben para için bu “kayda değmez boş insanlara” mahkumum.
Ben para için bu boş boş konuşmalarını dinliyorum.
Ben para için ağlanacak hallerine gülüyorum ve sonunda;
Ben para için insanlık sınırıma kadar itildim ve yine;
Ben para için bu “kayda değmez boş insanlarla” kalmaya devam edeceğim.
Bunları gördükten, anladıktan ve hatta yazabildikten sonra tok karnımla ne kadar mutluyum diye kendime sorduğumda aldığım cevap son tahlildesömürülebildiğim için seviliyorum ve sayılıyorum. Şimdi Marx’a hak veriyorum, sayılıyorum çünkü sömürülebiliyorum.