Allah’ı ve İslâmiyet dinini yanlış okuduğumuz, kavradığımız, anladığımız, algıladığımız, değerlendirdiğimiz ve uyguladığımız günden bu yana yerimizde önce patinaj, sonrasındaysa gerilemeye başladık. Çünkü Müslümanlığı, sadece beş farzını yerine getirmekten ibaret olarak algıladık. Kim ki bu beş şartı yerine getirmişse onu, birey olarak görevini yerine getirmiş mükemmel biri olarak sayıp durduk. Bunların kişisel inanç ve ibadetler olduğunu, sosyal ilişkilerimizde sadece ve sadece doğruluktan-dürüstlükten ve çalışmaktan sapmamak için uyarıcı- frenleyici, anımsatıcı birer amaç taşıdıklarını ya kestiremedik veya işimize böyle geldiği belki de üşendiğimiz için bunlarla yetinip kaldık. Sadece bunlar üzerinde gereksiz yere tartışarak, kafa yorarak ve ne acıdır ki zihinleri bulandırmak suretiyle şüpheler doğurtan kısır bir takım fikirler üreterek koca koca asırları devirip boş yere heba ettik gitti.
Oysaki kutsal kitabımız Kur’an’ da ve Peygamber Efendi’mize ait sahih hadislerde yer alan, kişisel ibadetlerimiz kadar önemli ve hatta ibadetlerimizin de bir o kadar tamamlayıcısı durumunda olan ilmi ve teknolojik alanlarda düşünmeyi, çalışmayı, aramayı, bulmayı ihmal ettik. Cemiyete ve tüm insanlığa faydalı olmayı, hele hele görevimizi kutsal bir emanet sayıp, sadakatle yapılması gerektiği ile ilgili buyruk ve öğütleri göz ardı ettik. Dahası var: Allah’ı, O’nun kelamını ve sahih hadisleri hep yanlış algılamakla kalmayıp üstüne üstlük hep yanlış yorumladık. Hatta bunla da yetinmeyerek etrafa bu şekilde yayıp nesillere bile bu şekliyle dayattık. Bunun da çok ötesinde bizden olmayanlarda, inancı zayıf kişilerde, daha geniş ve uzak çevrelerde geri kalmışlığımızın ana sebebi olarak sanki İslâm diniymiş izleniminin uyandırılması için –maalesef- elimizden gelen her türlü gayreti gösterdik.
Sonuç olarak; şu anda altında gömülü durumda bulunduğumuz büyük yıkımı da böylelikle kendi elimizle gerçekleştirmiş olduk. Yazık; yazık ki ne yazık!