Bazı isimler vardır ki, telaffuz edilip de hâlden anlayan kulaklara ulaştığında sevince ve hoşnutluğa vesile olur. Bu topraklarda öyle şahsiyetler yaşamıştır ki, milleti için, devleti ve medeniyeti için hayat sürmüş, çevresine hep faydalı olmuş, hayır duaları almış ve her daim hürmet ve muhabbetle yâd edilmişlerdir. Mardin’de de o değerli şahsiyetler arasında bazen bir ağabey, bazen bir baba, bazen bir dost, bazen de bir kardeş edasıyla bildiğimiz şahsiyetler arasında bir şahsiyet , Lütfü Günlüoğlu ile bir söyleşi yaptık. Değerli vakitlerini bizlere ayırdıkları için şimdiden teşekkür ediyoruz.
Sayın Günlüoğlu, bildiğimiz kadarıyla uzun bir zamandan beri Suriyeli muhtaç ailelere yardımcı oluyorsunuz. Bu alanda Mardin’de başka yardım kuruluşları da vardır. Bunca yardım kuruluşu varken siz neden böyle bir oluşuma ihtiyaç duydunuz, sizi farklı kılan şey nedir?
Sizin de ifade ettiğiniz gibi Lütfü Günlüoğlu olarak yıllardır, gerek Suriyeli muhtaç ailelere gerekse Mardin yerli ihtiyaç sahiplerine yardımcı olmaya çalışıyorum. Bu çalışmalarımı kimseye minnet etmeden, bıkmadan, usanmadan 10 yılı aşkın bir zamandan beri yapmaya gayret gösteriyorum. Herkesin malumudur ki bu görevi ibadet aşkı ile yapıyorum. Beni diğer yardım kuruluşlarından ayıran şey çok hızlı hareket etmem, kurallara takılmadan yapmamdır. Bu hayırlı işi yaparken çoğu zaman empati yapıyorum, sabırlı olmaya çalışıyorum. Eğer sabır olunmazsa bu işi yürütmek oldukça zor ve zahmetlidir. Bir yere kadar diğer derneklerin, yardım kuruluşlarının bıraktığı boşluğu doldurmaya çalışıyorum.
Demin de ifade ettiniz, gerek Suriyelilere, gerek yerli muhtaçlara, gerekse diğer muhacirlere yardım ediyor, ilgileniyorsunuz. Bu ihtiyaç sahiplerini nasıl tespit ediyorsunuz, biraz bu çalışmalarınızdan bahseder misiniz?
Ben doğma büyüme Mardinliyim. Mardin yerlisini iyi tanırım. İhtiyaç sahiplerini tespit ederken elimde devlet verileri yoktur. Tespitlerimi kendi imkânlarımla yapıyorum. Yoğun olarak ve tabiatıyla öncelikle Suriyeli muhtaçlara yardımcı oluyorum. Zaten tamamına yakını muhtaçtır. Kendi geçimini sağlayabilen aile sayısı yok denecek kadar azdır. Yine de kendi usullerimle durumlarını araştırmaya, tespit etmeye çalışıyorum. Mesela bir yerde fazladan bir buzdolabı, bir çamaşır makinesi, yâda başka kullanılmış 2.eşya varsa bunları tespit ediyorum ve daha önce not aldığım muhtaç aileleri arıyorum ve eşyaların bulunduğu evlere yönlendiriyorum. Yani herhangi bir depoya götürmeden direk ihtiyaç sahibine teslim ediyorum. Bu uygulama hem nakliye, hem işçilik maliyesi bakımından daha tasarruflu oluyor. Gerektiğinde bu ailelere bilgim ölçüsünde danışmanlık hizmeti de veriyorum.
İhtiyaç duyulan malzemenin tedarikinden nakliyesine kadar muhtemelen birçok problemle karşılaşıyorsunuz. Bu suretçe yaşadığınız sorunlardan söz eder misiniz?
Yardım faaliyetlerim sırasında elbette ki birçok sorunla karşılaşıyorum. Bunları tek tek çözmeye çalışıyorum. Çünkü insan zamanla tecrübe sahibi oluyor. Bu tecrübe ile karşılaşılan sorunları daha çabuk ve kazasız, belasız çözüyoruz. Mesela, evinde birkaç parça eşyası olan bir bayan arıyor ve hemen bugün eşyaların götürülmesini istiyor, acele ediyor. (çünkü aynı gün yenileri gelecek, boşaltması gerekir) benim de aynı gün verilen saate kadar muhtaç aileyi bulmam, onları yönlendirmem, birbirleriyle buluşturmam ve eşyaları çıkarmam gerekir. Çoğu zaman nakliye aracına verecek paraları yok, onu da karşılıyoruz. Bazen de muhtaç ailede erkek yok. Bu defa kendim ve birkaç hayırsever arkadaşımla birlikte eşyaları indiriyoruz ve ihtiyaç sahibinin evine götürüyoruz. (yaşta ilerde olduğum için Allah var, yardım için gelen arkadaşlar bana ağır şeyleri taşıtmazlar) Zaman zaman dil problemi de yaşıyoruz. Çünkü bütün Mardinliler Kürtçe bilmez, yâda Arapça bilmez. İhtiyaç sahipleri için de aynı durum söz konusu. Mardin’de yaşayan Suriyelilerin hepsi de aynı değil. Bazıları sadece Kürtçe, bazıları Arapça, bazıları da her iki dili bilir. Gerisini varın siz düşünün. Ama Allah’a şükür yanımda isimlerine saymaya gerek görmediğim gönüllü kahramanlarla bu sorunları çözüyoruz. Bu gönüllü kahramanlardan sadece bir tanesinin ismini anmadan geçemeyeceğim; Değerli dostum ve yoldaşım Dekkori ailesinden HASAN AĞALDAY. Yaşı ilerlemiş ve biraz da rahatsız olmasına rağmen 10 yılı aşkın bir süreden beri özveri ile çalışmış, yanımdan ayrılmamıştır. Her gün sıkılmadan gelen ekmekleri ihtiyaç sahiplerine dağıtır, elbise ihtiyacı olanlarla ilgilenir, elinden geleni yapar. Allah kendisinden razı olsun.
Lütfü Günlüoğlu olarak şimdiye kadar kaç kişiye ulaştınız?
Bu soruya kesin yanıt vermek mümkün değildir. Çünkü elimizde resmi veriler olmaz. Bu devletin işidir. Ancak şu kadarını söylemek gerekirse, takriben 2011 yılının ilk aylarından beri, 10 yılı aşkın bir süredir ben bu insanların içindeyim, büyük bir bölümünü tanıdığımı söyleyebilirim. Çoğu zaman isimleri, kayıtları aklımda tutabiliyorum. Kesin olmamakla birlikte tahminen Mardin Artuklu ilçesinde 30 bini aşkın Suriyeli yaşıyor, 15’e yakın da Iraklı aile vardır. İmkânlarım ölçüsünde hepsine yardımcı oldum. İhtiyaçlar oldukça fazla, say say bitmiyor. Gıda, elbise, ev eşyası, çocuk maması, devletin ödemediği ilaçlar, medikallar…
Bugün bu hizmetler belli bir maliyeti gerektiriyor. Bu giderleri nerden karşılıyorsunuz?
Gayet tabiidir ki bu işlerin bir maliyeti vardır. Allah’a şükür bu destekleri en yakın dostlarımdan, yakın akrabalardan sağlıyorum. Güvenen herkes bir katkı sağlıyor. Güven olmazsa bu işler yürümez. Bu dostlarım oldukça fazladır. Herkes bir taraftan yardımcı oluyor. Kimi ekmek bedelini ödüyor, kimi kullanmadığı eşyasını, elbisesini getiriyor, kimi de kendisi bizzat arabası da kullanarak destek sağlıyor. Şimdiye kadar böyle yürüttük. Bu iş ibadet aşkı ile yapılınca Rabbim yardımcı olur. Ve önemli bir husus daha şudur ki, bu işi sevmek lazım, aksi takdirde bu işi bırakıp evde oturmak lazım. Bu da akıllı bir iş değildir.
Sayın Günlüoğlu, belli ki yıllardır bu işin içinde ve sahadasınız ve bu ülkede yaşıyorsunuz. Devletin mülteciler ile ilgili siyasetini nasıl buluyorsunuz?
Bu soru başlı başına bir konferans konusudur. Çok uzun bir cevabı vardır. Ben yine de sorunuza özet bir cevap vereyim. Şunu hemen ifade etmeliyim ki, Ak Parti iktidarı ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti diğer bölge ülkelerine ve diğer Dünya ülkelerine nispeten, tüm İslam coğrafyasından çok daha izzetli bir duruş sergilemiştir. Hiç kimse bu gerçeği inkâr edemez. Bütün iç ve dış acımasız muhalefette rağmen Türkiye ülkesi ve halkı ile birlikte iyi bir sınav verdiğini söyleyebiliriz. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulduğu günden beri ilk defa böyle bir mülteci akınına uğramıştır.4 Milyonu aşkın mülteciyi barındırmak kolay bir iş değildir. Batının ikiyüzlü tavırları da dikkate alınırsa iktidar gerçekten özverili çalışmış, zorlanmış, sorunu çözme gayreti içine girmiştir. Ama bu arada hiç mi hatası olmadı, elbette ki olmuştur ve olacak da. Çünkü sorun çok büyük, engeller çok fazla. Şunu bir kere hepimiz itiraf etmeli ve kabul etmeliyiz ki, mültecinin dini, ırkı, milliyeti, cinsiyeti sorulmaz. Ölümden kaçan insanlara kapıyı açmaktan başka bir çare yoktu. Bu durum hem uluslar arası kurallar gereği, hem insan olmamız gereği, hem inancımız gereği, hem de kanuni bir zarurettir. Savaştan kaçan bir insanı ciddi ve önemli bir sebep olmaksızın geri çeviremezsiniz, bile bile, göz göre göre ölüme terk edemezsiniz. Müslüman olarak da bize yakışmaz. Bütün ırkçı ve faşist engellere rağmen bu insanları korumak zorundasınız. Özelikle Türkiye’deki muhalefetin tavrı anlaşılır gibi değil. Özellikle de bazı belediyelerin mültecilere karşı ortaya koydukları çirkin ve acımasız tavırlar tarihe bir kara leke olarak düşmüştür. Mültecilerin sorunlarının siyaset malzemesi yapılması utandırıcı bir durum.
Sık sık ifade ettiğiniz ve bizim de müşahede ettiğimiz gibi uzun bir zamandır bu hayırlı işin içindesiniz ve bilfiil sahadasınız. Bu süreçte mutlaka yaşadığınız ve unutmadığınız hikâyeler, anılar olmuştur. Uygun gördüğünüz bir tanesini okuyucularımızla paylaşmak ister misiniz?
Bu sorunuz da eminim küçük bir kitapçık oluşturacak kadar genişliği vardır. Bu süreçte iyi yâda kötü anılarımız olmuştur. Bizi ırkçılıkla suçlayanlar olduğu gibi, hırsızlık ile itham edenler bile olmuştur. Yâda “zaten Avrupa bize gönderiyor, siz de dağıtıyorsunuz” diyenler de vardır. Tabi bu algının nereden kaynaklandığını çok iyi biliyoruz. Ama biz o tür polemiklere girmek istemiyoruz. Doğaldır ki takdir edenler de çoktur. Bütün sığınmacıların hepsini aynı kefeye koymamız mümkün değildir. Çünkü onlar da nihayette bizim gibi insan. Yanlışları ve doğruları da olacaktır. Bütün bunların bilincindeyiz. Sabırlı ve samimi olmak zorundayız. Bu, insan ve Müslüman olmamızın bir gereğidir. Ben şu hususun da kalın çizgilerle altını çizmeden geçemeyeceğim. Ben ve benimle birlikte gönüllü olarak çalışan dostlarım bu kutsal görevi yerine getirirken, en başta eşim ve ailem ve çocuklarımın katkılarını ve desteklerini inkâr edemem. Gerçekte ailemin bu konudaki destekleri takdire şayandır. Onlar olmazsa ben tek başıma bu sorunların üstesinden gelemezdim. Ben buradan başta aileme olmak üzere bütün destek sağlayan isimsiz kahramanlara, gönüllülere ve tüm hayırsever dostlarıma teşekkür etmek isterim. Bu teşekkür faslını geçtikten sonra asıl soruya geçelim ve sadece beni de etkileyen çok kısa bir hikâyecik anlatacağım. Çok eski değil birkaç gün önce her zaman olduğu gibi telefonun çaldı. Karşımda sesinden genç olduğunu tahmin ettiğim bir Suriyeli bayan vardı. Her zaman olduğu gibi benden ekmek yardımı istiyordu. Onu dinledim, tamam dedim, gerekeni yapacağım dedim. Telefondaki bayan birden sustu ve hıçkırıkları kulağıma geldi, ne olduğunu tahmin etmiştim. Bayanın o sırada aklına bir şey gelmişti, çok duygulandı ve daha sesli ağlamaya başladı. Ben de sakin sakin bekledim, baktım ki daha sesli ağlıyor. Tamam bacım dedim, sen rahatla, ben birazdan tekrar ararım dedim ve telefonu kapattım, 10 dakika sonra tekrar aradım, bu defa sakindi karşımdaki bayan. Hemen ne olduğunu sordum, doğrusu ben de merak etmiştim. Yıllardır beni arıyor ve yardım istiyordu, bu defa neden fazla duygulandı. Aldığım cevap beni de çok duygulandırdı. Bayanın verdiği cevap aynen şu: “Bir anda sesinizi Suriye ‘de atılan bomba sonucu ölen ve canımdan çok sevdiğim babamın sesine çok benzettim, birden kalbim sıkıştı, nerdeyse duracaktı, dayanamadım. Kusura bakmayın. Hakkınızı helal edin” dedi ve telefonu kapattı. Buna benzer çok anılarım var, ama yeri burası değildir. Zaman zaman bana uğrayan dostlarıma anlatıyorum, ben de duygulanıyorum. Çünkü bu insanlar yurtlarını, yaşadıkları yerleri ve bütün hayallerini ülkelerinde bırakıp buraya sığınmışlardı. Her birinin ayrı bir hikâyesi vardı. Burada çok zorlu şartlar altında çoluk çocuklarıyla yaşamak zorunda kalmışlardı. Bir kısmı Mardin’i ilk defa görüyordu burada kimsesi yoktu, ama hayata tutunmak mecburiyetinde idi. Kimisi mülteci olmanın şaşkınlığını hala üzerinden atamamıştı, yaşadıklarının şokundaydı…
Son olarak özellikle Mardin halkından ve hayırseverlerden beklentileriniz var mı, iletmek istediğiniz mesajınız var mı?
Benim tüm hayırseverlerden ve Mardinli hemşerilerimden beklentim şudur: çevremizde yaşayan muhtaç ailelerin sorunları ile ilgilensinler, ihtiyaçlarını karşılasınlar. Muhtaç aileler ister Suriyeli olsun yâda olmasın fark etmez, ihtiyaç sahibi olan bu insanların beklentilerini karşılasınlar, bu meselede duyarlı olsunlar. Beni de haberdar etsinler (tabii ki güven varsa). Muhtaç gördüklerinde mutlaka benimle irtibata geçsinler. Hangi saatte olursa olsun arasınlar. Sorumluluğu devletten yâda başkalarından beklemeden bu kutsal görevi hep birlikte üstlenmemiz gerekir. Mültecilerin varlığı bizim için büyük bir sınavdır, hep birlikte bu sınavı başarıyla geçeceğiz inşallah.
***********************************************************
Lütfü Günlüoğlu Kimdir?
1955 yılı Mardin Doğumluyum. Evli ve 6 çocuk sahibiyim. 10 torunum var. (11.si kısmet olursa gelmek üzeredir) Mardin İmam Hatip lisesi, Mardin Ticaret Lisesi, İlahiyat Fakültesi ve Sosyal Bilimler Fakültesi Ön Lisans mezunuyum. 2001 yılında Mardin Adliyesinde memur iken kendi isteğimle emekliye ayrıldım. Emekli olduktan sonra Cemre Radyo Müdürlüğü, MUSİAD Şube Müdürlüğü, Yeşilay Mardin Şube Başkanı ve Mardin Suriye Yardımlaşma Platformu Başkanlığı görevlerinde bulundum. Şimdi de Kızılay Artuklu Şubesinde gönüllü olarak çalışıyorum. Ömrüm yettiği kadarıyla hayır işlerinde çalışmaya devam edeceğim.