BAZI YARALAR GÖRÜNMEZ

Hayatın en ağır hikayeleri çoğu zaman manşetlere çıkmaz. Televizyon ekranlarında yer bulmaz, gazetelerin ilk sayfasına taşınmaz. Sessizce yaşanır, sessizce büyür ve çoğu zaman sessizce taşınır. Dışarıdan bakıldığında sıradan görünen hayatların içinde, kimsenin bilmediği büyük mücadeleler saklıdır.

Bazı insanlar hayata bir adım geriden başlar. Daha çocukluğun ne demek olduğunu anlayamadan büyümek zorunda kalırlar. Omuzlarına yüklenen sorumluluklar, yaşlarının çok üzerindedir. Hayaller kurmaları gereken zamanlarda hayatın sert gerçekleriyle tanışırlar. Kimi zaman bir tebessümün arkasına gizlenmiş acılar, yıllarca kimse fark etmeden taşınır.

İnsan bazen konuşamaz. Yaşadıklarını anlatacak kelime bulamaz. Çünkü bazı acılar anlatıldığında hafiflemez, aksine yeniden yaşanır. Bu yüzden susar. İçine atar. Herkes uyurken kendi yaralarıyla baş başa kalır. Sabah olduğunda ise hiçbir şey olmamış gibi hayatın içine karışır.

Toplum olarak çoğu zaman insanların görünen yüzüne bakıyoruz. Bir insanın nasıl giyindiğine, nasıl konuştuğuna, nasıl göründüğüne odaklanıyoruz. Oysa gerçek hikaye çoğu zaman görünmeyen taraftadır. Yüzündeki gülümsemenin arkasında kaç hayal kırıklığı olduğunu, gözlerindeki yorgunluğun hangi mücadelelerden kaldığını bilmiyoruz.

Hayat bazen adil davranmıyor. Kimi insanlar sevgiyle büyürken, kimi insanlar sevgiyi arayarak büyüyor. Kimi insanlar güven içinde yaşarken, kimi insanlar güvenin ne olduğunu öğrenemeden yıllarını tüketiyor. En acısı da insanın kendisini yalnız hissetmesidir. Kalabalıkların içinde bile anlaşılmadığını düşünmesi, derdini anlatacak bir omuz bulamamasıdır.

Ama bütün bunlara rağmen hayatın öğrettiği önemli bir gerçek vardır: İnsan sandığından daha güçlüdür. En karanlık gecelerin ardından sabahın doğduğu gibi, en zor günlerin ardından da umut yeniden filizlenebilir. Yaralar tamamen kapanmasa da insan onlarla yaşamayı öğrenebilir. Acılar unutulmasa da insan yeniden gülmeyi başarabilir.

Bugün çevremizde gördüğümüz birçok güçlü insanın geçmişinde bilinmeyen fırtınalar vardır. Onları güçlü yapan şey, hiç ağlamamış olmaları değildir. Tam tersine, ağladıkları halde vazgeçmemiş olmalarıdır. Kırıldıkları halde dimdik durmalarıdır. Yoruldukları halde yollarına devam etmeleridir.

Belki de bu yüzden insanlara karşı daha anlayışlı olmalıyız. Bir cümlenin, bir davranışın, hatta bir bakışın bile karşı tarafta nasıl izler bırakacağını bilemeyiz. Merhametin eksildiği, vicdanın geri plana itildiği bir dünyada birbirimize karşı biraz daha dikkatli olmak zorundayız.

Çünkü herkesin taşıdığı bir yük vardır. Kimi yükünü omzunda taşır, kimi yüreğinde. Kimi anlatır, kimi içine gömer. Ama hiç kimse göründüğü kadar güçlü, göründüğü kadar mutlu ya da göründüğü kadar kaygısız değildir.

Unutmamak gerekir ki bazı yaralar gözle görülmez. Bazı çığlıklar duyulmaz. Bazı mücadeleler alkışlanmaz.

Ve bazen hayatta en büyük kahramanlık, bütün kırgınlıklara, bütün yorgunluklara ve bütün yalnızlıklara rağmen yeniden ayağa kalkabilmektir.

Ve belki de toplumun gerçek kahramanları, hayatın bütün yükünü sessizce omuzlayanlardır. Yaşadıkları zorluklara rağmen kin tutmayan, kırıldığı yerden başkalarını kırmadan yürüyen, gözyaşlarını içine akıtıp yine de çevresine umut olabilen insanlar onlar alkış beklemeden mücadele eden, takdir görmeden fedakarlık yapan, hayatın bütün ağırlığına rağmen dimdik ayakta kalabilen güçlü yüreklerdir. Bugün bir toplum hala vicdanını, merhametini ve insanlığını koruyabiliyorsa, bunda en büyük pay sessizce mücadele eden bu güzel insanların payıdır. Onlar sadece kendi hayatlarının değil, insanlığın da yükünü taşıyan görünmez kahramanlardır. Bu nedenle saygının, takdirin ve duanın en güzeline layık olanlar da onlardır.

Kırıldıkları yerden güçlenip yeniden ayağa kalkanlar, hayatın en büyük saygıyı hak eden insanlarıdır.