Yirmi dört gündür dört tarafı kuşatılmış Gazze halkının üstüne tonlarca bomba yağdırılıyor. Küçücük bir toprak parçasına sıkıştırılmış iki milyonu aşkın insanın üstüne… hiçbir hedef gözetmeden…resmen bomba yağdırılıyor… düşünün ki sadece ölen bebek, çocuk sayısı 3 bini aştı… sadece bir sayı olarak düşünmeyin 3 bini… çocuğunuz ateşlendiğinde düştüğünüz halinizi hatırlayarak, o hislerle okuyun bu ölümleri…babalar-anneler veda bile edemiyor çocuklarına. Çünkü bombalar minicik bedenleri tanınmayacak hale getiriyor ya da tamamen ortadan kaldırıyor… 3 bin çocuk… ve bu sayı her geçen süre artmakta, bombalamalar da aynı şekilde…
Bunlar olurken Amerika, İngiltere, Fransa, Almanya, Japonya dahil birçok ülke… köksüzlük, özenti, lümpenlik hastalığına yakalanmış İLKEL bir güruhun yere göğe sığdıramadığı ülkeler… gelip İsrail’e desteklerini bildirdi… “Çocuk öldürmek, senin en temel savunma hakkın!” dediler. Yetinmediler bununla. “Evlerini başlarına yık, okullarını bombala, hastanelerini havaya uçur, sana kırmızı çizgi yok! Fosfor bombası da kullan, nükleer bomba da! Sana her şey helal!” dediler…
İsrail 21.yüzyılda neden bu kadar pervasız, neden bu kadar alçakça çocuk öldürebiliyor? İnsan hakları, evrensel hukuk, adalet, özgürlük gibi kutsadıkları kendi kavramlarını ayaklarının altına alma, kendilerini inkâr etme pahasına batılı ülkeler nasıl bu kadar katliam seviciliği yapabiliyorlar? Öyle ki “ateşkesi” teklif bile edemiyorlar… Neden bunlar oluyor?
Çünkü tüm şartlar bunları yapabilmeleri için hazırlanmış durumda…
Batı medeniyetinin yarattığı toplum mekanik bir düzene sahip. Herkes işini, ona biçilmiş rolü oynamaya çalışıyor. Kanunlara uyuyor, vergisini veriyor. Böylelikle sorunsuz bir şekilde yaşamını ölüm gelinceye kadar sürdürüyor. Bu süre zarfında başkaca bir sorgulama ya da farklılığa gitmeden fert olarak tek başına yaşayıp gidiyor. En fazla mekanik düzenin işleyişi, çalışma şartları, ücret artışı gibi meselelerle ilgili iyileştirmeler için ses çıkarabiliyor. Bu arada kanunlara uymasının asıl sebebi maddi cezalar alma korkusundan ibaret. İnsani duygulardan, değerlerden o kadar uzaklaşmış bir kişilik… öyle ki gördüğü her kişiye selam verdiği halde bunların hiçbirisiyle bir bağı olduğunu hissetmeyen, duygusallık ve akrabalık bağlarından tamamen arınmış bir kişilik söz konusu. Duygusu, hissiyatı; konforu, maaş artışı, eğlencesi olan ve bunların dışındaki her şeye kayıtsız kalan bir tip. Sorsanız her biri çok özgürlükçü bir medeniyetin fertleri olarak tanımlarlar kendilerini. Çünkü fikirlerini özgürce söylediklerini iddia ederler. Oysaki bu iddialarının aslı şudur: Evet inanılmaz bir eleştiri kültürüne sahipler. Fikirlerini serbestçe dile getirebiliyorlar. Fakat tüm eleştirilerinin, itirazlarının türlü manipülasyonlarla yönlendirmeler sonucu ortaya çıktığının ve bu eleştirilerin sınırlarının bile yine aynı şekilde tüm araçlar ve kurumlarla sistem tarafından belirlenmiş olduğunun farkında değiller. İstisnalar olmakla beraber genel durum bu şekilde. Tabii ki öyle bir toplum İsrail’i değil Hamas’ı, Gazzelileri eleştirmenin daha doğru, adil ve ahlaki olduğuna inanır.
Yukarıdaki tüm tespitlerime rağmen şunu söylemem gerekiyor: İsrail Gazze’de o kadar vahşice davrandı, o kadar aşağılık işlere imza attı ki batı toplumlarında dahi önemli bir kesim mekanik düzenin ve hükümetlerinin aksine Gazze’nin, Filistin’in yanında durdu, duruyor.
Peki biz ne haldeyiz?
Yapay ama kalın sınırlarla birbirinden koparılmış, yetinilmeyerek birbirine düşman kılınmış, ülke adları ve yönetimleri dahi düşmanları tarafından belirlenecek kadar acziyete düşmüş; ırk, dil, mezhep vesair sorunlarla hem birbirleriyle hem de kendi içlerinde çatışma halinde bırakılmış, bir araya gelemeyen, gelse de ortak bir karar alamayan, birbirine güvenmeyen ülkeler topluluğuyuz. Bize benimsetilen eğitim sistemleri ve medeniyetleşme hareketleri sonucu geçmişine küfreden, mazisini bilmeyen, kültürel ve imani değerlerinden uzak, hatta bunlara yabancılaşan, batılı yaşam tarzını ilahlaştıran, kendi kararlarını düşünme zahmetine girmeden tamamen yönlendirmelerle aldığı halde kendini özgür zanneden halklara sahibiz… işgalciler bu fasit dairenin dışına çıkan ya da çıkmaya çalışan herkesi, düşünceleri baskılarla, darbelerle, suikastlarla, ayaklanmalarla, linçlerle, hapis ve sürgünlerle çok kolay bertaraf ettiler, ediyorlar.
Ve bunu yaparken hiç görünmüyorlar. Çünkü sistemi o şekilde kurdular. Perde arkasından olanları izliyorlar o kadar. Sen, sana bunları yapanı yine kendinden olan başkaları bilmeye devam ediyorsun. Böylelikle toplumsal uzlaşmadan fersah fersah uzaklaşman işten bile olmuyor. Böyle bir toplum yapısında, böyle kişilikler doğru düzgün tepki verebilir mi?
İsrail katliamlarına fiili, sözlü olarak karşı çıkmayacağı gibi onları boykot etmek bile onlara o kadar ağır ve katlanamaz bir şey gelir ki… rahatlarını bunun için hiç de bozamazlar. Hatta bunları yapanları onlar eleştirirler, kınarlar. Düşman olarak yine kendilerine kardeşlerini seçerler. Çocuklar parçalanarak ölürken Mardin gibi, güya dindar bir yerde gidip Starbucks’u tıklım tıklım doldururlar elbette.
Birisi bu vahşi zulme doğru düzgün bir tepki gösterse onu soğutmak için hemen tarihi algıları devreye sokarak onu vazgeçirmeye o da olmazsa soğutmaya çalışırlar. “Araplar bizi arkadan vurdu!”, “Filistinliler topraklarını sattı!” gibi Siyonizmin ve kapitalist işgalcilerin yaydığı yalanlarla…
Amerika, Avrupa, İsrail… onlar bizi bizden çok daha iyi tanıyorlar. Üzerimize serdikleri ölü toprağının ve bizim bununla örtünme konusunda ne kadar istekli olduğumuzun farkındalar. O yüzden çocukları öldürürken ve onları öldürenleri alkışlarken bu kadar pervasızlar, bu kadar umursamazlar. Hala ölü taklidi yapmayı yaşamak sananlar…emin olun Gazze bizden çok uzakta değil…Suriye, Irak hemen yanı başımızda değil mi? Ve emin olun onların bombaları; bunlar bizi ilah mesabesinde seviyor, bunlar bizi sevmiyor ayırımı yapmıyor. Yine emin olun bu ayırımı yapabilseler bile bunu yapmazlar. Kulları için bu zahmete girmezler. Gazze’de, Lübnan’da ve diğer bütün kana boyadıkları coğrafyalarda bu zahmete hiç girmedikleri gibi…
Biz yine o gün gelinceye kadar bizden aldıklarının büyüklüğünü hiç görmeyerek bahşettikleri kırıntılarla kendimiz mutlu addedebiliriz. Bunlarla sevinip övünme yarışına girebilir, kendimizi herkesten üstün, akıllı, üstün sayabilir; bize kahraman, idol, sanatçı, bilim insanı olarak tanıttıkları kendi figüranlarının önünde el pençe durabiliriz. Irk, dil, mezhep, toprak kavgalarıyla birbirimizi boğazlamaya devam edebiliriz. O gün gelinceye kadar kendimizden geçercesine birbirimizi zayıflatmak, yapabilirsek yok etmek için tüm enerjimizi, gücümüzü harcayabiliriz. O gün gelene kadar… Gazze’de artık gökyüzünün doğal bir parçası gibi duran kara dumanlar bizim coğrafyamızın semalarında görünene kadar.
… o gün gelene kadar…