Peki, Kötüler Kimlerdir?

“Kendi kendini gerçekçi bir gözle tahlil edebilen insan, çok ama çok nadirdir.” şekipyurttaşer

Dikkat buyrulursa eğer hiç birimiz kendi kendimizi “Ahlaksal Kötülük” kavramı açısından “kötü kişi” olarak düşünmez, görmez ve bunu kendimize yakıştırmayız. Aynı biçimde kendi kendimizi bütün bir samimiyetimizle iyi biri olarak kabul eder ve onaylarız. Bununla da yetinmez her fırsatta etrafımıza “iyi bir kişi” olarak da hep kendimizi över dururuz. Peki, şimdi sormazlar mı adama gerçekten de hepimiz iyi isek o zaman; aramızdaki kötüler kimlerdir ve neredeler? Dahası var; ardılları olduğumuz geçmişimizi istisnasız her birimiz yani babamızı, dedemizi, atamızı, ulumuzu her fırsatta övdükçe över o da yetmez hatta ve hatta çoğumuz onlara bir kutsiyet bile atfederiz. İyi, hoş, güzel de peki, o zaman geçmiş asırlardaki kötü kişiler kimlerdi? Eğer öyle düşünmekle gerçekten de haklıysak o zaman peygamberler, nebiler kimler için görevlendirilmiş; ermişler, dervişler, düşünürler, filozoflar, arifler kimleri öğütlemiş; ahlak kuralları ve yasalar kimler için oluşturulmuş; atasözleri, vecizeler kimleri uyarmış; Cennet ve Cehennem kimler için yaratılmıştır? Öyle ya! “Ahlaksal Kötülük” denen kavram bildiğimiz kadarıyla günümüzde olduğu gibi, insanlık tarihinin ilk başlangıcından beri hep vardı ve gelecekte de bizden sonraki nesillerin eliyle var olmaya devam edeceği gerçeğidir.
Sonuçta insan olarak kötü görünmek, öyle bilinmek ve yine kötü biri olarak anılmak istemiyorsak-ki asıl mesele de budur – o zaman günah, ayıp ve yasak kavramlarından hiç olmazsa en az birine uymamızı sağlayacak olan ve beynimizin “akıl” adını verdiğimiz düşünce enerjisini, yerinde ve olumlu biçimde kullanmamız gerekecektir. Peki, uygun olanı da bu değil midir sanki?