Bir Koridorda Başlayan Hikaye

Av. Gamze Genç’in sabrı ve bir engellinin gözyaşları

Mardin Engelliler Derneği olarak, Dernek Başkanımız Yılmaz Demir, Başkan Yardımcımız Rauf Demir ve ben, derneğin kurucu üyesi ve başkan yardımcısı olarak Dünya Engelliler Günü için düzenlediğimiz programın davetiyelerini dağıtmak üzere sahadaydık.

Bir binaya girdik.

Davetiyemizi vermek için…

Ama o gün asıl karşılaştığımız şey bir davetiye değil,

Bir dertti.

Binanın koridorlarında, elinde karma karışık evraklar olan engelli bir kardeşimiz vardı.

Sadece kendi sorununu değil, kendisi gibi engelli olan dört kardeşinin yükünü de sırtlanmıştı.

Sağa sola bakıyor,

Birine sesini duyurmaya çalışıyordu.

Cümleleri dağınıktı.

Gözleri doluydu.

Bu ilk gelişi değildi.

Belli ki defalarca gelmiş, defalarca anlatmaya çalışmıştı.

Durduk.

Dinledik.

İletişim bilgilerimizi verdik.

“Bize ulaş,” dedik.

Ertesi gün aradı.

Ve derneğimize geldi.

O gün şunu anladık:

Bu mesele sadece hukuki bir dosya değil,

dinlenememiş bir hayatın birikmiş yüküydü.

Bu süreçten önce, derneğimizin engellilerle ilgili hukuki meselelerde nasıl bir yol izlemesi gerektiğini konuşmak üzere, Av. Gamze Genç’in girişimiyle Mardin Barosu Başkanı Av. Ahmet Duyan ile bir araya gelmiştik.

Bu görüşme, bir sorun anlatma görüşmesi değildi.

Bir niyet, bir hassasiyet görüşmesiydi.

Baro’ya gelişimizde bahçe kapısında Av. Gamze Genç tarafından karşılandık, görüşmenin ardından da kendisi tarafından bahçe kapısına kadar uğurlandık.

Bu ayrıntı küçük gibi görünebilir.

Ama bazen adalet, tam da bu inceliklerde kendini belli eder.

Bu yaklaşım, ilerleyen sürecin nasıl işleyeceğinin de bir işaretiydi.

Engelli kardeşimizle ilgili randevu belirlendi.

Belirlenen gün…

Belirlenen saat…

Av. Gamze Genç, dernek binamızdaydı.

Ne geç…

Ne erken…

Dakikası dakikasına oradaydı.

Bir odaya geçildi.

Evraklar masaya yayıldı.

Ama asıl karışık olan, yıllardır anlatılamamış cümlelerdi.

Engelli kardeşimiz anlatmaya başladı.

Anlattıkça ağladı.

Bizler, o odada gözyaşlarına şahit olduk.

Av. Gamze Genç sabırla dinledi.

Ne acele etti,

Ne sesi yükseldi.

“Sakin ol,” dedi,

“Seni, sen anlatana kadar dinleyeceğim.”

Ve dinledi…

Sıkılmadan…

Üşenmeden…

Tam üç buçuk saat boyunca…

Evrakları ayırdı.

Düzenledi.

Sorular sordu.

Notlar aldı.

Bu görüşmenin ardından, Av. Gamze Genç’in girişimleri ve Mardin Barosu’nun duyarlılığıyla, dosya için avukat görevlendirilmesi yapıldı.

Buradan özellikle ifade etmek isterim ki, Başta Mardin Barosu Başkanı Av. Ahmet Duyan olmak üzere, kıymetli Baro yönetimine bu hassasiyetleri ve yaklaşımları için teşekkür ediyoruz.

Hukuki süreç şimdi başlatılacak.

Ve biz, bu sürecin takipçisi olacağız.

Bu yazıyı yalnızca bir olay anlatmak için yazmadım.

Av. Gamze Genç ve babası, eğitimci Mehmet Genç, derneğimizi uzun süredir takip ediyorlar. Ama bu takip sıradan bir takip değil.

Duygusu olan…

Yük alan…

Sorumluluk hisseden bir takip…

Mehmet Genç, Mardin Lisesi mezunu, bugünkü adıyla Prof. Dr. Aziz Sancar Anadolu Lisesi.

Aynı okulda yıllarca coğrafya öğretmeni olarak görev yapmış,

İzmir’e gitmiş ama Mardin’den kopmamış, Yıllar sonra kızı Av. Gamze Genç ile birlikte Mardin’e dönmüş ve mezunu olduğu, öğretmenlik yaptığı okulda bugün müdür olarak görev yapan bir eğitimci.

Derneğimize ulaştırdığı işitme cihazı, Bir bağıştan çok daha fazlasıydı. O an şunu düşündüm, Bir baba, bir engellinin kulağı oldu… Kızı, bir başka engellinin dili.

Biz Mardin Engelliler Derneği olarak yalnızca medikal malzeme temin etmiyoruz.

Biz, koridorlarda kaybolan dertlerin peşine düşüyoruz.

Bazen bir engellinin ihtiyacı,

Bir sandalye değil,

Bir cihaz değil…

Dakik gelen bir randevu,

sabırla dinlenen bir cümle

ve “yalnız değilsin” diyen bir vicdandır.

Adalet bazen mahkeme salonlarında değil,

Bir dernek odasında başlar.

Ve biz, o adaletin peşini bırakmayacağız.

Engelliler adına, birinin sesi olan Av. Gamze Genç’e, birinin kulağı olan Mehmet Genç’e, insan kalabilmenin en sade ve en güçlü haliyle teşekkür ediyoruz.