Asıl Olgunluk

Zaman zaman bir başkasının giyimine, sahip olduğu bazı eşyalarına, işine, başarılarına, yeteneklerine ve hatta fiziğine bakarak imrendiğimiz çok olmuştur. Ancak bir başkasının iyi huyuna imrenmemiz ve bizim de böyle bir huya sahip olma isteğimiz, ender olarak görülen olaylardandır.
Hiç şüphe yok ki bir başkasının iyi huyuna imrenmek, o kişiye duyulan sevgi, saygı ve hayranlıktan olup bunun da başlıca nedeni bizim kendi kişiliğimizde bazı eksiklikleri ve kusurları tespit edebilme ferasetimizdendir. Zira bu da bizim olgun bir kişiliğe sahip olduğumuzu gösterir. Çünkü bir insanın kendi eksiğini saptaması, kendi kusurunu bilmesi ve eksikliklerini bir başkasına imrenerek kapatmak istemesi, düpedüz bir olgunluk bir erdemlilik değil de peki, nedir? Örneğin; kiminin cesaretine, kiminin metanetine, kiminin sabrına, kiminin cömertliğine, kiminin hoşgörüsüne, kiminin iyiliksever oluşuna, kiminin sağlıklı düşünüp sağlıklı kararlar vermesine, kiminin sadakatine, kiminin soğukkanlılığına, kiminin dürüstlüğüne, hayranlık duyar ve böyle bir huya sahip olmak isteriz. Burada dikkat edilmesi gereken husus, imrendiğimiz şeyler, başkasında görülen iyi meziyetlerdir. Ancak bütün çabalarımıza rağmen, hayranlık duyduğumuz kişiye ne yazık ki çoğu kez benzemeyebiliriz.
Kendisine huy olarak benzemek istediğimiz insana, bütün çabalarımıza rağmen eğer benzeyemiyorsak yani onun gibi olamıyorsak veya öyle hissediyorsak yine de hiç üzülmeyelim. Çünkü bir insanın kendi kusurunu ve eksiğini tespit edebilmesi bile, başlı başına küçümsenmemesi gereken büyük olgunluktur. Zaten bu olgunlukta olan bir insandan, kolay kolay zarar gelmeyeceği de kesindir. Çünkü kendi kusurunu ve eksiğini görebilen her zaman ve her yerde kendi kendini kontrol altına almasını bilen insandır. Sizce de öyle değil midir sanki?